Gdy wśród elektrod neonówki przyłożone zostanie odkształcenie, naówczas jony obecne zawsze na gazie (m. In. Dzięki promieniotwórczości naturalnej) są aktywowane na powstałym polu elektrycznym. Jeżeli średnia droga swobodna jest dosyć duża, jony mają prawo uzyskać dosyć dużą energię wśród jonizacji kolejnych atomów, jakie znów są przyspieszane. Powstająca na ten sposób lawina jonów (prąd elektryczny) wywołuje efekt świetlny. Każda lampka neonowa dysponuje ściśle określone napięcie zapłonu, dla którego lampka zaczyna świecić. Długość drogi swobodnej jest zależny od chwili zespołu i ciśnienia wyziewu na bańce. Od chwili powierzchni, kształtu i odległości elektrod jest zależny natomiast nasilenie pola elektrycznego w lampie. Dlatego wszystkie te czynniki mają wpływ na jego wartość odkształcenia zapłonu, jakie mają prawo wahać także od chwili około 60 V wśród paru kilowoltów. Przekroczenie tego odkształcenia wywołuje świecenie jonów gazu dookoła tej z elektrod, która dysponuje potencjał ujemny (katody), natomiast gaz dookoła anody pozostaje ciemny. Przyłożenie wśród neonówki odkształcenia przemiennego wywołuje cykliczne zamienianie także rolami anody i katody i w efekcie rozbłyskanie gazu na jego przemian dookoła obu elektrod. Od chwili zespołu mieszaniny gazów jest zależny także kolor światła - zazwyczaj jest on pomarańczowo-różowy. Po zapłonie gazu w neonówce nasilenie prądu elektrycznego wzrasta, ale w typowych neonówkach nie przekracza maksymalnie paru miliamperów. Jeśli w obwodzie neonówki jest włączony szeregowy rezystor to napięcie na jego elektrodach lampy stabilizuje także na jego poziomie poniżej odkształcenia zapłonu. Przy obniżaniu odkształcenia prąd płynie przez neonówkę tylko wśród pewnego odkształcenia granicznego, zwanego napięciem gaśnięcia.